Pewnego dnia przeczytałam ciekawy wywiad z Panią psychoterapeutką Zofią Milską-Wrzosińską na temat macierzyństwa. Wybrane przeze mnie fragmenty możecie przeczytać na moim blogu:
blog.zapytajpolozna.pl/macierzynstwo/mac...orzech-do-zgryzienia

We wpisie podałam również adres do całego wywiadu.

Życzę miłej lektury!

A jakie jest Wasze zdanie:
Czy łatwo jest pogodzić karierę i macierzyństwo?
Być może macie rady dla mam płynące z własnych doświadczeń.

jak się chce to się da praca nie skresla kobiety jako matki, tak samo jest w przeciwną stronę, rola matki nie sprawia ,że już nigdy nie będzie szefem wielkiej firmy!

moim zdaniem trochę szkoda zostawiać takie małe dziecko w domu i iść do pracy, powinnyśmy się trochę nacieszyć dzieciaczkami i podobnie dać im trochę czasu na spędzenie ze sobą.

Agnieszka masz rację, bo pierwszy rok maluszka jest chyba najważniejszy, poznaje świat, uczy się mówić, chodzić.. Chyba żadna z nas nie chciałaby żeby jej opiekunka usłyszała pierwsze słowa naszego dzieciaka :0

ja bym miała żal do siebie samej jak bym za wcześnie zostawiła bobaska.
póki mam możliwość to będę z nią jak najdłużej starała się sama być, a jak zrobi się trudniejsza sytuacja, to wtedy będę myśleć o powrocie do pracy

myślę, że tylko kobieta potrafi połączyć pracę z macierzyństwem wyobrażacie sobie facetów na naszym miejscu
ja przez długi czas biłam się z myślami co zrobić jak skonczy się macierzyński. doszłam do wniosku, że pierwszy rok życia dziecka jest tak wyjątkowy, że nie mogę tego przeoczyć na karierę i pracę będę miała jeszcze wiele lat, a moja córeczka już nigdy nie będzie taka malutka. poza tym nie wyobrażam sobie oddania pod opiekę obcej osobie takiego maleńkiego szkraba

bardzo ciekawy artykul przed przeczytaniem jego mialam inne zdanie... za dlaczego nie... za rok chcialam wrocic do pracy. po tym artykule moje poglady sie zmienily. czesto nie swiadomie mozemy dziecku wyrzdzic krzywde
cytat:

A te wszystkie nianie, opiekunki? (...)

Natomiast teraz ta najważniejsza z punktu widzenia dziecka osoba - najważniejsza, bo przebywa z nim 12 godzin na dobę - znika. Ledwo się pojawi, ledwo dziecko się do niej przywiąże, to odchodzi, bo ma sesję, wychodzi za mąż albo kuzynka naraiła jej lepszą robotę. A potem pojawia się następna. Wrzucamy jej dziecko na cały dzień - bo tyle przecież się zaległości narobiło - i za chwilę ona bardzo przeprasza, ale ta praca bardzo jednak absorbująca, jej chłopak nie jest zadowolony. I wszystko od nowa - pojawia się kolejna trwała, stabilna, zaangażowana opoka naszego dziecka; po dwóch miesiącach okazuje się, że ma dyskopatię itp., itd. To jest dobra oferta dla kaktusa czy paprotki, nie dla dwulatka.

U mnie to jest tak ze ja wrocilam do pracy ale pracuje 2,5 godz dziennie, w tym czasie moj maz zajmuje sie dzieckiem. Ale jakbym miala pracowac po 8 godz to napewno nie poszlabym do pracy, a do niani to nie jestem przekonana- nie ma to jak mama wszystko wie najlepiej. Moja siostra wrocila do pracy jak jej coreczka miala 3 m-ce pracowala po 8-12 godz ale jak pewnego dnia jej coreczka powiedziala do naszej mamy "mamo" od razu sie zwolnila z pracy i siedziala z mala do ukonczenia 2 roku.
Kasiora pewnie dziecko przezywa koszmar jak nianie zmieniaja sie co chwile albo obwinia sie za to ze odeszly.